|
Witam.
Dzisiaj korzystając z pięknej, słonecznej pogody wybrałem się w rejon rezerwatu przyrody ŚWIDWIE. Około godziny 13.50 na terenie rezerwatu zrobiłem zdjęcie, do którego zamieszczam link:
http://www.garnek.pl/grafol/13610887/zmotoryzowana-holota.
Jeśli rezerwat ma dalej pozostać rezerwatem to takie sytuację nie mogą mieć miejsca. W związku z tym chciałbym zapytać czy zamierzacie Państwo coś z robić by w przyszłości takie wypadki nie miały miejsca. Nie jest to przypadek odosobniony gdyż osobiście widziałem takie sceny kilkukrotnie. Również zezwolenie na dojazd samochodami praktycznie do samego jeziora oraz na urządzanie w jego bezpośredniej bliskości hałaśliwych imprez rodzinno- towarzyskich typu grill lub ognisko nie wydaje się najlepszym pomysłem z punktu widzenia ochrony przyrody. Brak jakiegokolwiek strażnika sprzyja dewastowaniu tego pięknego rezerwatu i jego otuliny. Widziałem dzisiaj grupkę młodzieńców pijących spokojnie piwo na końcu pomostu a więc w miejscu nieudostępnionym dla zwiedzających. Jeśli nic z tym nie zrobi instytucja powołana (tak myślę ) do ochrony przyrody to rezerwat pozostanie niedługo rezerwatem tylko z nazwy. Niestety.
Pozdrawiam.
Szanowny Panie
Dziękuję za zgodę na opublikowanie powyższego tekstu. Zawiera on bowiem szereg pytań, które zadają nam miłośnicy przyrody odwiedzający rezerwat. Na pytania te postaramy się odpowiedzieć możliwie wyczerpująco.
? Rezerwat nie posiada otuliny określonej zgodnie z wymogami obowiązującego prawa, stanowi jedynie jądro obszaru Natura 2000 (OSO Jezioro Świdwie PLB 180006), który tworzy rodzaj otuliny. Na terenach ostoi Natura 2000 dopuszczalne są inwestycje, ekstensywna gospodarka i ruch na drogach. Na graniczących z rezerwatem terenach leśnych obowiązują przepisy ?Ustawy o lasach? egzekwowane przez kompetentną Straż Leśną z Nadleśnictwa Trzebież. Pozostałe tereny sąsiadujące z rezerwatem, w znacznej większości, zostały prewencyjnie wydzierżawione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie celem utworzenia strefy buforowej dla rezerwatu.
? Na drogach gminnych w rejonie rezerwatu obowiązują przepisy ruchu drogowego. RDOŚ nie posiada w tym zakresie kompetencji służb porządkowych.
? Od wiosny bieżącego roku zostanie zlikwidowane palenisko i wprowadzony zakaz rozpalania ognia w tym grilli na terenie miejsca wypoczynkowego przy bramie wschodniej rezerwatu. Przyczyną tej decyzji jest zagrożenie pożarowe wynikające z pozostawianych ognisk. Liczymy że amatorzy grillowanych karkówek i kiełbasek skorzystają z przygotowanego w tym celu miejsca nad jeziorem Stolsko. Teren jest tam lepiej przygotowany a i dojazd dobry.
? Wchodzenie na pomost, rozpalanie ognia trzciną ze strzechy, dewastacje urządzeń?? Wśród osób odwiedzających rezerwat 99% zachowuje się bez zarzutu. Pozostaje jeszcze ten 1 %, i tu trudno mówić o przestrzeganiu jakichkolwiek przepisów czy zasad. Tu jedynym skutecznym działaniem jest tzw przymus bezpośredni. RDOŚ nie posiada funduszów na zatrudnienie strażników. Jednak w tym roku zostanie zwiększona częstotliwość patroli policji i funkcjonariuszy straży gminnej. Posypią się dotkliwe kary i mamy nadzieję że obrazki, które Pan opisuje nie będą zdarzały się często.
Pozdrawiamy
|
|
Już pojawiły się pierwsze oznaki wiosny. Wprawdzie mrozik trzyma , i zapowiadają jeszcze śnieg ale już, już powoli widać wiosnę w rezerwacie, przyleciały pierwsze żurawie i wydzierają się po rojstach i polach. Gęsi gęgawe też już hałasują i fruwają w parach. Nawet odwiedziła nas para czajek, pokrzyczały, pofruwały i chyba uciekły przed powrotem mrozu bo już ich nie widać.
Za kilka dni ma być odwilż. Nasze słynne drogi rozmarzną i zaczną się kłopoty z dojazdem. W tym roku mamy rekordowo wysoki, niespotkany od wielu lat poziom wody w jeziorze. Wodowskaz przy zastawce wskazuje poziom 12.83 m.n.p.m. Wszystkie rzeczki i rowy przepełnione, na łąkach rozlewiska, na drogach w pobliżu jeziora solidne kałuże, niektóre osiągnęły głębokość około 40cm. Jak wróci ciepło i wszystko rozmarznie, będzie horror.
|
|
Podziękowania umieszczę na samym początku, bo zamierzam się rozpisać, więc pewnie mało kto dotrze do końca tego sprawozdania. Ale nie mogłabym w kilku zdaniach zmieścić wszystkich 30 dni spędzonych na Świdwiu, więc nie zamierzam sobie stawiać ograniczeń. Chciałabym podziękować ekipie ze Świdwia : panu Kazimierzowi, Dorocie i Krzysiowi , za to, że od pierwszej chwili byłam swoja, od razu dopisana do załogi, mimo że tylko na trochę. Za opowieści z każdego zakątka świata i historii i skłanianie mnie do skracania czasu dojazdu na Świdwie (rekord : 75 minut) - panu Kazimierzowi. Za rozmowy o wszystkim podczas jeżdżenia na inwestycje i karmienie mnie parówkami - Krzysiowi. Za odpowiadanie na moje czasami głupawe pytania i rozmowy o literaturze - Dorocie. Wszystkim razem i każdemu z osobna za pozostawienie wyłącznie dobrych wspomnień i powód do chwalenia się , bo nie wierzę, że ktoś miał równie fajne praktyki, jak ja, a już na pewno nie lepsze.
|
|
Więcej…
|
|
Skończyły się upały i mamy zwyczajne lato, trochę słońca, trochę deszczu i wiatru. Sucha, słoneczna pogoda sprzyjała sianokosom. W tym roku po raz pierwszy od wielu lat wykoszono łąki w rejonie Bolkowa i zachodniej granicy rezerwatu. Jeden z najważniejszych postulatów planu ochrony został spełniony. Zamiast rozległych nieużytków, zarastających zawleczonymi, inwazyjnymi roślinami, mamy ponad 100 ha ekstensywnie wykorzystywanych łąk. W ostatnich kilku stuleciach tereny te były eksploatowane rolniczo i stanowiły doskonałą bazę pokarmową i areały lęgowe dla wielu gatunków ptactwa. Po zaprzestaniu eksploatacji łąk zauważono zdecydowany spadek liczebności awifauny. Wielu gatunków nie obserwowano już od kilkunastu lat. Podobna sytuacja zaistniała po drugiej stronie granicy na rozległych łąkach w rejonie wsi Grunhoff. Tam jednak prowadzi się sianokosy już od kilku lat. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Powróciły m.in. kuliki wielkie, rycki, świergotki i derkacze; wszystkie te gatunki wykazują gdzie indziej drastyczny spadek liczebności. Mamy nadzieję że u nas będzie podobnie.
Gwoli ścisłości: w ostatnich latach, od czasu wprowadzenia programów rolno środowiskowych, odnotowuje się gwałtowny wzrost liczebności derkacza, który jest kluczowym gatunkiem warunkującym otrzymanie dopłaty. Dzięki temu Pomorze Zachodnie, bogate w łąki, stało się krainą derkaczami słynącą, przynajmniej wg ekspertów i "ekspertów".
W ostatnich dniach na północnym brzegu Jeziorka Bolkowskiego zbudowano pomost obserwacyjny dla turystów. Jest ogólnie dostępny, można z niego wygodnie obserwować jeziorko, lustro wody i otaczające brzegi. Zapraszamy.
Jeziorko Bolkowskie powstało na przełomie XIX i XX wieku w miejscu gdzie częściowo wyeksploatowano osady organiczne: torfy i namuły. Z biegiem lat głębokie torfianki uległy spłyceniu skutkiem napływu uwodnionych, plastycznych osadów z pobliskich terenów. Skutkiem tego procesu powierzchnia sąsiednich gruntów obniżyła się, czyniąc je mało atrakcyjnymi gospodarczo dla człowieka. Na podmokłych gruntach wyrósł las rządzący się od stu lat własnymi prawami.. |
|
Chyba wykrakałem: bo pod slupem linii wysokiego napięcia zapaliła się łąka w rezerwacie. Trochę suszy, jedna iskra i pożar. Było bardzo groźnie, południowy wiatr pędził płomienie w kierunku trzcinowisk, jeszcze 100-120 metrów i określenie "były rezerwat Świdwie" stało by się prawdziwe.
Na szczęście dym z pożaru został zauważony przez dwóch młodych ludzi budujących w pobliżu ścieżkę edukacyjną, którzy własnymi spodniami stłumili ogień na newralgicznym kierunku.
Wzorowo zadziałał system przeciwpożarowy Nadleśnictwa Trzebież. Posterunki na trzech wieżach obserwacyjnych zauważyły i zlokalizowały pożar . Alarm!! I w kilkanaście minut wóz ?szybkiego reagowania? dwoma tonami wody, ugasił płomienie. Udało się zgasić pożar w zarodku.
Przybyły po 30 minutach ciężki wóz bojowy OSP w Dobrej solidnie zmoczył pogorzelisko likwidując ewentualne zarzewia ognia. Jeszcze tylko kilka godzin obserwacji pogorzeliska , bo a nuż jakaś iskra ?... i czas na refleksje.
W IMIENIU WSZYSTKICH STWORZEŃ ŻYJĄCYCH W REZERWACIE ORAZ OSÓB, DLA KTÓRYCH WIZYTA TU STANOWI WIELKIE PRZEŻYCIE;
DZIĘKUJEMY:
Panu Łukaszowi Olszanowskiemu
Panu Piotrowi Dębowskiemu
Nadleśnictwu Trzebież
Ochotniczej Straży Pożarnej w Dobrej
ZA URATOWANIE REZERWATU
|
|
Lato kalendarzowe przywitało nas prawdziwą eksplozją lata faktycznego. jest ciepło i słonecznie. Po mokrej wiośnie rośliny wręcz oszalały i rosną pospiesznie. Wiele gatunków zakwitło. Nadszedł właściwy czas do badań roślinności rezerwatu.
W ostatnich kilku latach w rezerwacie nie prowadzono szczegółowych badań florystycznych. Posiadane dane są niekompletne i w znacznym stopniu nieaktualne. Dzięki pomocy finansowej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, już w ubiegłym roku rozpoczęto szczegółowe inwentaryzacje ornitologiczne, mykologiczne, botaniczne także bezkręgowców wodnych i lądowych.
O postępie prac jesteśmy informowani na bieżąco. Są już pierwsze wyniki ( patrz zakładka REZERWAT). Najbardziej cieszą nas liczne, nowe stanowiska storczyków, których jak dotychczas było jak na lekarstwo, choć wydawało by się ze mają u nas doskonałe warunki. A tu tylko kilka skupisk kruszczyków i jedno stanowisko gółki długoostrogowej.
|
|
Więcej…
|
|
Już dzisiejszej nocy na pobliskiej łące odzywał się derkacz, ostateczna oznaka że wszystko co miało przylecieć już przyleciało i zajęło się prokreacją. Wiele gatunków zniknęło z tafli jeziora, trzcinowisk, oczeretów, łąk, zarośli i lasów. Ptaki w maju zajęte są wysiadywaniem jaj lub karmieniem młodych, niektóre całkiem zamilkły, inne hałasują w niebogłosy. Przez cały dzień odzywają się trzciniaki i trzcinniczki, czasem zadudni bąk lub głosem wkurzonego prosiaka wrzaśnie wodnik. Wieczorami terkocze brzęczka , ptaszek wielkości smukłego wróbla ,a potrafi przez kilka minut , głosem zepsutego dzwonka terkotać do uraty tchu. Oczywiście można usłyszeć głosy wielu innych gatunków, ale tu już wymagana jest pewna wiedza i nieco słuchu muzycznego by określić co tam piska w krzakach. W rezerwacie rozpoczął się okres, w którym więcej słychać niż widać.
|
|
Więcej…
|
|
Wiosna w pełni. Większość ptaków migrujących na północ już nas opuściła. Gatunki lęgowe już prawie, prawie w komplecie. Zieleni z dnia na dzień coraz więcej. Pojawiły się już nawet wiosenne grzyby: szyszkówki a nawet smardze, które zresztą ze względu na swój smak zostały, na niektórych terenach zupełnie wytępione , a na innych już bardzo nieliczne i podlegają ścisłej ochroną.
Obrazek iście idylliczny, oczywiście na pozór, bo masowo pojawili się "turyści". Jest to narodek bardzo przedsiębiorczy i pracowity. By wejść na pomost potrafią połamać furtkę, zerwać tabliczkę informującą o zakazie wejścia i w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku napawać się kontaktem z dziką przyrodą. Lubią to robić w grupach przyjacielskich lub rodzinnych. Na zniszczony i wyłączony z użytku pomost ciągną rodzinki z niemowlakami w wózkach czy mało sprawnymi staruszkami. Złota młodzież popisuje się jazdą na rowerach po spróchniałych deskach pomostu. Tylko czekać aż ktoś sobie coś wybije lub połamie, o wytaplaniu się w błocie nie wspominając. "Turyści" mają różne upodobania i wolno im, wszak mamy wolność i demokrację. Broń Boże nawet nie próbujemy nikomu w tym przeszkadzać, pod warunkiem jednak że swój sport będą uprawiać gdzie indziej.
Wybite żeby czy połamane gnaty jakiegoś niesfornego miłośnika przyrody nie stanowią większego zagrożenia dla rezerwatu.
PRAWDZIWYM ZAGROŻENIEM DLA REZERWATU JEST POZOSTAWIANIE NIEWYGASZONYCH OGNISK. WYSTARCZY TROCHĘ WIATRU ,KTÓRY PRZENIESIE JEDNA, JEDYNĄ ISKRĘ W TRZCINOWISKA.
Już kilka razy w tym roku trzeba było wygaszać pozostawione ognisko. Udało się. Pytanie tyko jak długo jeszcze?. |
|
WIOSNA!!!!!
Nareszcie, w ciagu dwóch dni lód na jeziorze zniknął, a na lustrze wody pojawiły się tysiące ptaków. Spotkały się gatunki, które przyleciały z zimowisk z tymi szykującymi się do odlotu na północne lęgowiska. Rwetes, wrzask, krzyk, zamieszanie. Można zobaczyć prawie wszystkie gatunki kaczek. Brak tylko płaskonosów, ale one przylecą nieco później. Pokażą się na tafli, by po kilku dniach zniknąć w trzcinowiskach zachodniej części rezerwatu. Na okolicznych drzewach siedzą bielki pewnie najedzone do oporu, bo przy brzegach można łatwo znaleźć martwe ryby zabite przez brak tlenu w czasie zimowej przyduchy. Bieliki już nwet niechętnie latają tylko jedzą i trawią. Ciekawe czy to wpłynie na ich sukces lęgowy czyli po prostu na prokreację?.
Codziennie zauważamy rówież różne inne ptaki i ptaszki, które nagle pojawiają się wszędzie: pliszki siwe, potrzosy, mazurki, mewy. Wszystko " pitigrili i pimpili"to mówiąc słowami Tuwima. Królami zamieszania są jednak gęgawy. Latają w parach nisko nad trzcinami jak messerschmity gęgając donośnie. Już za tydzień, dwa będą spotykane tylko pojedyńczo i będą cichsze.Jest to znak że druga połowa stadła wysiaduje jaja.
Gęgawa ( Anser anser ), jedyny gatunek gęsi gniazdujący w Polsce, w rezerwacie żyje około 40 par. Jego zachowanie zdecydowane zaprzecza popularnemu powiedzeniu "głupia gęś). Konrad Lorenz, który przez wiele lat badał behawior gęsi gęgawych, nawet twierdził że jest to ptak obdarzony stosunkowo wysokim intelektem, jeśli można tak powiedzieć o ptasim intelekcie. Gęgawy należą do ptaków łączących się w pary na całe życie. Taka wierność do grobowej deski, choć nieporozumienia " małżeńskie" zdarzają się dość często. W sezonie lęgowym obserwujemy jak nasza sąsiadka , dorodna samica, gdy nawoływanie nie skutkuje, wylatuje na żerowisko i ciupasem sprowadza samca do gniazda. |
|
Przetrwaliśmy kolejny nawrót zimy: trochę śniegu, trochę mrozu. Na polach już prawie wiosna ale w puszczy jeszcze zima. W czasie dnia trochę ziemia rozmarza ale noc skuwa wodę. Solidny lód jeszcze trzyma się na jeziorach i rozlewiskach rezerwatu.
|
|
Więcej…
|
|
